|
|
|
(8) [1 stem] 
|
|
|
|
Mar Adentro
|
Amenábar vertelt niet over euthanasie maar over individu
|
|
Door Lizette van der Laan, geplaatst op 01-12-2009
|
|
|
Zelf de stekker uit je leven trekken? Moet dat kunnen of niet? In sommige gevallen misschien? Euthanasie is een veelbesproken thema. Alejandro Amenábar heeft zich er aan gewaagd een film te maken over het verhaal van Ramón Sampedro, de bekendste verlamde Spanjaard die dood wilde en daarmee flink wat media-aandacht kreeg in 1998. Met Mar Adentro (de zee vanbinnen) weet Amenábar dit gevoelige thema realistisch neer te zetten zonder een oordeel op te dringen aan de kijker.
|
|
“Een denkend hoofd op een dood lichaam”, zo noemde de verlamde Ramón Sampedro zich, nu gespeeld door Javier Bardem. In zijn twintiger jaren is Ramón van een rots gesprongen en kwam terecht in ondiep water. Hij brak daarbij zijn wervels en ligt inmiddels al 28 jaar gevangen in bed als ‘Mar Adentro’ begint. De tot aan zijn nek verlamde man is afhankelijk van familie waar hij woont. Met behulp van de ook terminaal zieke advocate Julia begint Ramón zijn strijd langs rechtbanken in de hoop dat hij legaal euthanasie zou mogen plegen. Ramón voerde het euthanasiedebat nagenoeg in zijn eentje. Hij verloor van de wet en liet weten dat de wereld hem had gedwongen te zoeken naar een onwaardige manier om een einde aan zijn leven te maken. Ramon stierf aan een overdosis cyanide.
Amenábar maakt met de verfilming van dit verhaal een verassende switch omdat hij voorheen alleen thrillers maakte zoals ‘Abre Los Ojos’ en ‘The Others’. Het thema is niet nieuw- in ‘Les Invasion Barbares’ wilde een zieke professor uit het leven stappen en in ‘The Event’ was het een homoseksuele aidspatiënt die zijn redding zocht in een overdosis pillen. Toch weet de nieuwkomer in het dramagenre een unieke film neer te zetten.
Om nadruk te leggen op het geïsoleerde leven van Ramón speelt de film zich nagenoeg alleen af in de kamer van Ramón. Voor de kijker kan dat decor gaan vervelen, maar het geeft weer hoe klein zijn wereld was. Alleen in zijn dromen verlaat Ramón de kamer. Dan fantaseert hij dat hij vliegend naar de zee gaat waar Julia ook is. De camera glijdt tijdens die vliegtochten over prachtige langgerekte landschappen onder begeleiding van ‘Nessun Dorma’ die eerst zacht en dan weer hard klinkt, alsof je Ramón als geest hoort vliegen.
Ondanks dat zijn leven niet meer dan een paar vierkante meter beslaat, oogt Ramón als een vrolijke, optimistische man. De echte Sampedro heeft nooit en public gehuild om zijn situatie, hij wilde geen medelijden. Amenábar koos er toch voor om Javier Bardem in een scene in tranen te laten uitbarsten om de kijker te laten zien dat, ondanks alle welwillende mensen om hem heen, Ramón nog steeds dood wilde. Dat is een goede keuze geweest, want soms lijkt het allemaal wel heel gezellig rond zijn bed. Aandacht van vrouwen krijgt hij genoeg en af en toe lijkt het of de mensen om hem heen meer problemen hebben met de situatie dan hijzelf.
Zo komt een boze priester met dezelfde verlamming Ramón bezoeken om hem de les te lezen. De priester vraagt welk beeld Ramón denkt te geven van gehandicapten. “Met de gehandicapten heb ik niets te maken” antwoordt Ramón, “ik heb alleen met mezelf te maken”. Dat is het verhaal wat Amenábar graag wilde vertellen. Het is niet zozeer een politiek vraagstuk of gehandicapten euthanasie mogen plegen, maar een verhaal over één individu die het leven als een keuze ziet en niet als een plicht.
Javier Bardem vertelt dat verhaal subliem. Ondanks dat hij zelf nog maar 35 jaar oud is, is hij erg geloofwaardig als 54-jarige. Hij heeft alleen zijn hoofd om mee te acteren, en dat doet hij erg goed. Met alleen zijn uitdrukkingen brengt hij een scala aan emoties over. Hij stelt de mensen die bij hem komen op hun gemak en ook het vertouwen van de kijker wint hij door licht en naturel te spelen. Je gaat van hem houden, en dat brengt je in dezelfde spagaat als zijn geliefden. Je wilt hem helpen, maar niet kwijt.
CV-Film gaf in 2009 een gastcollege aan derdejaars journalistiekstudenten van de Christelijke Hogeschool Ede met als opdracht een film te recenseren. De beloning voor de beste recensie was plaatsing op Blikoponeindig. Hier is de winnaar: Mar Adentro door Lizette van der Laan.
|
|
|
|
(8) [1 stem]
|
|
|
|
REAGEREN
Reageer op deze recensie of plaats je eigen recensie van deze film!
(alleen voor geregistreerde bezoekers)
Ben je nog niet geregistreerd? Meld je dan hier aan (gratis). Je ontvangt dan gelijk de
e-nieuwsbrief van BlikOpOneindig, zodat je op de hoogte blijft van nieuwe filmrecensies en artikelen op de site. Ben je al wel
geregistreerd bezoeker, maar heb je nog niet ingelogd? Dan kun je dat hier alsnog doen:
|
|
|
|
|
REACTIES
|
|
|
Reactie door Peter Tuin op 06-11-2009 om 10:54:53
|
|
Mooie recensie en inderdaad, een prachtige film. Met Innaritu en Almodovar behoort Amenabar inmiddels wel tot de top van Spaanse cineasten. Zijn nieuwste film, het klassieke drama `Agora' (met Rachel Weisz), is de duurste spaanse film ooit (50 miljoen), hopelijk binnenkort ook in NL te zien...
|
|
|
