Jeremy Leven; Nick Cassavetes, gebaseerd op de roman van Jodi Picoul
HOOFDROLLEN
Cameron Diaz, Abigail Breslin, Alec Baldwin, Jason Patric, Sofia Vassilieva, Joan Cusack, Evan Ellingson
GENRE
Drama
CV·FILM KIJKADVIES
12
Volwassen thematiek Seks / erotiek
BEKEKEN
939 keer
LEZERSWAARDERING
6
(1 stem)
(6) [1 stem]
My sister's keeper
Tearjerker als subtiele verpakking van ethische twistpunten en verborgen familieleed
Door Joël Valk, geplaatst op 31-03-2010
Hoe ver mag je gaan om ervoor te zorgen dat je kind met kanker in leven blijft? Dat is de vraag die My sister's keeper lijkt te stellen. Maar onder de oppervlakte zitten veel meer en ernstiger vragen verborgen. En die zijn, ondanks de uitstraling van deze film, niet zo gemakkelijk op te lossen als gesuggereerd wordt.
Stel je voor dat je dochter van tien tegen je zegt dat de meeste kinderen 'een ongelukje' zijn, hetzij verwekt door dronkenschap, hetzij omdat men simpelweg vergeten is een condoom om te doen. Zou je niet geschokt zijn door het cynisme dat ze zo jong al aan de dag legt? In My sister's keeper is het de charmante elfjarige Anna Fitzgerald (Abigail Breslin) die ons dit meteen aan het begin van de film meedeelt. En we nemen het haar niet kwalijk dat ze zo cynisch is. Want zij is verre van een ongelukje. Zij is ontworpen, met maar één doel: donor te zijn voor haar vijf jaar oudere zus Kate (Sofia Vassilieva), die sinds haar vijfde lijdt aan leukemie. Haar hele leven lang is zij opgescheept met de consequenties van de keus van haar ouders: voor een gezond kind is ze wel erg vaak in het ziekenhuis.... Ja, ze is een love-baby, maar niet het gevolg van de liefde van twee volwassenen voor elkaar, zelfs niet het gevolg van een diep gevoelde kinderwens, maar vanwege de 'liefde' die haar ouders voor haar zus Kate hebben.
Wie zijn deze ouders, die op deze bizarre manier zorgen voor een levende reserve-onderdelenvoorraad? (Hoe bizar deze situatie eigenlijk is wordt prachtig uit de doeken gedaan door de advocaat Alexander (Alec Baldwin) die Anna inhuurt ten einde 'medical emancipation' te verkrijgen, het recht om zelf uit te maken wat er met haar lichaam gebeurt.) Moeder Sara (Cameron Diaz) was een succesvolle advocate, maar vanaf het moment dat duidelijk werd dat Kate niet lang meer te leven heeft, geeft zij haar baan op en richt zich op het moederschap. Vader Brian (Jason Patric) is een brandweercommandant, die “nooit thuis” is. Meer kom je eigenlijk niet over hen te weten.
En zo wordt je gedurende het verhaal steeds bozer op moeder Sara, die geen enkel oog lijkt te hebben voor Anna, maar alleen maar voor Kate. Wie iets verder kijkt, begint op een gegeven moment ook dat te betwijfelen. Is het niet eerder zo dat ze alleen maar om zichzelf geeft, en dat ze haar 'strijd' om Kate te redden gebruikt zodat anderen haar prijzen? Dat zij eigenlijk ook maar aan de zijlijn staat als het gaat om begrip en liefde voor Kate, blijkt wanneer Kate in het ziekenhuis een lotgenoot ontmoet, Taylor (Thomas Dekker). Er ontstaat een romance tussen de twee, die ontroert, maar ook teleurstelt. Doordat ze lotgenoten zijn kunnen ze elkaar meer steun en aandacht geven dan wie ook van hun familie. Dat wordt pijnlijk duidelijk wanneer Kate hevig moet overgeven door de medicatie en niet haar moeder daar is om haar op te vangen en te ondersteunen, maar Taylor. Er wordt een feestje georganiseerd in het ziekenhuis en Taylor vraagt Kate mee. Het feestje is echter vergelijkbaar met een 'school prom', dus er moet behoorlijk wat moeite gedaan worden voor een mooie jurk. En dat lukt. Als Kate thuis van de trap af komt, is zij net een prinses. Maar waarom ontaardt dit mooie moment in een zekere huwelijkssymboliek, waarbij vader Brian met tranen in z'n ogen 'afscheid' neemt van zijn dochter, die meegenomen wordt door een andere man. En hoe clichématig, tijdens het bal gaan 'bruid en bruidegom' er stiekem met elkaar vandoor en delen het bed met elkaar. Later komt Sara hier door een bekentenis van Kate achter en ontsteekt in woede. Als hierna blijkt dat Taylor zeer kort na dit avontuurtje is overleden, is er niets meer aan de hand. Als een geliefde gaat sterven zijn klaarblijkelijk alle acties gerechtvaardigd om diegene zo lang mogelijk van het leven te laten genieten....
Roepen de handelingen en denkbeelden van moeder Sara boze, maar soms ook begripvolle gevoelens op, degene op wie we werkelijk boos mogen zijn is vader Brian. Hij is dan brandweerman, uiterlijk een symbool van een sterk karakter, in wezen is hij een man zonder ruggengraat. Wanneer de dokters de Kate en Brian aanpraten dat een nieuw kind door genetische overeenkomst met Kate haar redding kan betekenen, is Sara meteen om. Brian volgt gedwee, zonder gesprek met Sara, zonder ruggespraak met vrienden of familie, zelfs niet met hun ouders (ouders, hebben ze die eigenlijk wel? Kate krijgt in het ziekenhuis in ieder geval geen bezoek van oma's of opa's). Hij neemt Kate dan een dagje mee naar het strand, maar als Sara dat niet wil vanwege het risico dat dat met zich meebrengt, is het eerste wat hij doet haar bruut op de grond gooien. Als dat haar niet overtuigt om mee te werken volgt het ultieme zwaktebod: dreigen met een echtscheiding. Echt praten doet hij sowieso weinig. Niet met zijn vrouw, niet met zijn zoon, niet met zijn dochters en ook niet met Taylor, die hij op de avond van het ziekenhuisbal enkel aan weet te staren. Ook zijn schuldbekentenis “Het is onze fout. Wij gingen tegen de natuur in en dit is ons verdiende loon,” deelt hij niet. Alsof deze blijken van falen van zijn rol als echtgenoot en vader nog niet genoeg zijn komt tijdens de 'finale' van de rechtzaak die Anna tegen haar ouders heeft aangespannen aan het licht hoe groot zijn lafheid is. Zijn zoon Jesse (Evan Ellingson) heeft uiteindelijk het lef om in de rechtzaal onder tranen te vertellen dat Kate niet meer wil leven. Pas dan durft hij tegen zijn vrouw te zeggen dat dit de laatste tijd toch wel overduidelijk was gebleken uit het gedrag van Kate.
En zo is de film een aaneenschakeling van crisismomenten, die in de realiteit diep ingrijpen in een mensenleven, maar die hier keer op keer gevolgd worden door zonneschijn en beelden van levensgeluk. Regisseur Nick Cassavetes maakt hier handig gebruik van filmische middelen: door de scènes met de ruzies zonder muziek en met dialogen te laten volgen door scènes die veelal bestaan uit slow-motion beelden zonder enige dialoog, maar met blije muziek, geven deze laatste de sterkste emoties en dus de meeste indruk bij de kijker. Deze momenten maskeren dus op listige wijze alle ethische twistpunten in dit verhaal en maken het meer tot een feel good movie dan tot een film die ons tot nadenken stemt over de zeer schadelijke keuzes die we soms maken onder het mom van 'het beste voor de ander willen'.
Het enige moment dat je ondubbelzinnig een spiegel wordt voorgehouden, is het moment waarop rechter Joanne (Joan Cusack) zegt: “There is no shame in dying.” Hoewel sterven geen schande is, lijken alle partijen dat tot het einde van Kates leven wel te vinden. Wie denkt dat de mensen die om haar heen staan empathie tonen met Kate als ze aangeeft te willen sterven, heeft het mis. In een soort van afscheidsbijeenkomst in het ziekenhuis, probeert iedereen haar met new age achtige boeken en spreuken op te wijzen dat ze nog “veel moet leven” en dat er gevallen bekend zijn van mensen die zo'n innerlijke kracht vonden dat ze zichzelf konden genezen. Dat een mens sterfelijk is, lijkt haast wel een taboe.
En sterven doet Kate uiteindelijk wel. Maar niet voordat zij nog een ultieme liefdesdaad verricht, waar wij als publiek haar moeilijk in kunnen volgen, maar die wel ons hart breekt. En weer word je als publiek ingepakt om hier geen vragen bij te stellen: op de begrafenis klinkt als verlossingslied 'Amazing Grace'. Wie liever niet zo gemanipuleerd wordt, kijke Lorenzo's oil, een film die op integere wijze de strijd van ouders om hun doodzieke kind verbeeldt, en laat deze links liggen.
(6) [1 stem]
REAGEREN
Reageer op deze recensie of plaats je eigen recensie van deze film! (alleen voor geregistreerde bezoekers)
Ben je nog niet geregistreerd? Meld je dan hier aan (gratis). Je ontvangt dan gelijk de
e-nieuwsbrief van BlikOpOneindig, zodat je op de hoogte blijft van nieuwe filmrecensies en artikelen op de site. Ben je al wel
geregistreerd bezoeker, maar heb je nog niet ingelogd? Dan kun je dat hier alsnog doen:
