Baz Luhrmann, Stuart Beattie, Ronald Harwood en Richard Flanagan (allen screenplay). Baz Luhrmann (story)
HOOFDROLLEN
Nicole Kidman, Hugh Jackman, Brandon Walters, David Wenham, Bryan Brown
GENRE
Oorlog, Drama
CV·FILM KIJKADVIES
12
Grof taalgebruik Enkele geweldscènes Drugsgebruik Racisme / discriminatie Seks / erotiek Enge scènes
BEKEKEN
1629 keer
LEZERSWAARDERING
6.5
(6 stemmen)
(6.5) [6 stemmen]
Australia
Liefde in het land Down Under
Door Ruben Bazuin, geplaatst op 20-05-2010
Na 7 jaar geen film te hebben gemaakt is Baz Luhrmann (o.a. Moulin Rouge!) terug met Australia, een grootse productie die een ode is aan zijn vaderland. Met een enorm budget en een periode van 9 (!) maanden waarin gefilmd werd, waren de verwachtingen hoog gespannen. Nu met extra recensie van Michiel van Hout, overgenomen uit het Katholiek Nieuwsblad
Voor Australia had Luhrmann nog maar 3 films gemaakt, maar in iedere film al een eigen unieke stijl ten toon gesteld. Strictly Ballroom was een komedie over showdansen, gekenmerkt door niet-alledaagse humor en flitsende dansscènes. Romeo + Juliet werd door Luhrmann naar het über-gestyleerde Verona Beach van de 20ste eeuw gehaald, waar hoofdrolspelers Leonardo DiCaprio en Claire Danes Shakespeare’s oorspronkelijke woorden citeerden alsof het de alledaagse spreektaal was. Vergezeld door een diverse popmuzikale soundtrack en met een montagestijl als die van videoclips werd de film een wereldwijde hit. Moulin Rouge! kan het beste omschreven worden als een postmoderne musical. Het verhaal gaat over het verlangen naar liefde dat in ieder mens zit en kan daarom voor sommige mensen te standaard zijn. Maar dat is op een bepaalde manier een rare opvatting, aangezien veel films qua verhaal een variatie zijn op een stuk of wat beproefde verhaallijnen. Het artikel op deze site getiteld ‘Brian Godawa, Hollywood Worldviews’ kan mogelijk meer informatie verschaffen.
Hoe dan ook, het is minstens zo belangrijk hoe het verhaal verfilmt wordt en in dit geval is de uitvoering van een erg hoog niveau: Moulin Rouge! is een rit in een achtbaan van geluiden en kleuren tijdens welke er zoveel te beleven is dat je soms niet weet waar je moet kijken en misschien wel Luhrmann’s beste film tot nog toe.
Waarmee ik al een oordeel geef over Australia. Hij kan niet tippen aan Moulin Rouge!, maar is an sich genomen een mooie en meeslepende film, gehinderd door een te lange speeltijd. Het verhaal is in de essentie een liefdesverhaal. De Britse Lady Sarah Ashley (Nicole Kidman) vliegt de halve wereld rond om haar rokkenjagende echtgenoot terug te halen van een veehouderij die ze bezitten in de Australische outback. Haar echtgenoot heeft geregeld dat ze van de boot wordt gehaald door iemand die zich bezig houdt met het drijven van vee (in het Engels ‘droving’), genaamd Drover (Hugh Jackman). Tijdens de reis naar de veehouderij wordt al snel duidelijk dat het tussen deze twee karakters botst: hij is ietwat losgeslagen en onverantwoordelijk, terwijl zij duidelijk moet wennen aan het stoffige land waarin ze terecht is gekomen. Maar gaandeweg leren ze elkaar beter kennen, kunnen ze hun verschillen overwinnen en vinden ze elkaar uiteindelijk terug in elkaars armen. Er gebeurt verder nog een heleboel. Zo is er een Aboriginal kind dat gevaar loopt te worden opgepakt door de politie, is er een rivaliserende en vijandige veehouderij en ondernemen de hoofdpersonen - aangevuld met een troep kleurrijke figuren - een tocht met het vee door de woestijn. Alsof dit nog niet genoeg is wordt dit alles ook nog eens neergezet tegen de achtergrond van een Australië rond de Tweede Wereldoorlog.
Visueel is deze beslissing heel goed geweest, want het geeft Luhrmann een groot canvas om mee te werken. Nu is de man altijd al van de visuele flair geweest, maar hij heeft zich dit keer toch echt overtroffen. Je kan haast niet anders dan met open mond staren naar de kolossale uitgestrekte Australische vlaktes die op het witte doek gepresenteerd worden. Daarnaast durft Luhrmann het aan aandacht te besteden aan de oorspronkelijke bewoners van het land, de Aboriginals, wat een compliment waard is. Jarenlang zijn de Aboriginals door de Australiërs onderdrukt en niet voor ‘vol’ aangezien. Veel van hun cultuur is dan ook verloren gegaan, maar Luhrmann laat zien hoe mooi de riten en gebruiken zijn, zij het nu dat ze voor praktisch ieder schepsel en voorwerp op aarde een lied hebben of dat ze vaak halfnaakt rondlopen met schilderingen op hun lichaam.
Het probleem is echter dat het lijkt alsof Luhrmann maar niet op kan houden. Na het liefdesverhaal - wat al voor een vermakelijke film had kunnen zorgen - is er nog een ‘tweede deel’ van de film, dat uiteindelijk wel wat melodramatisch wordt en ook maar doordendert. Het is jammer dat het niet allemaal even boeiend is, want de film duurt uiteindelijk 2 uur en 45 minuten en dat is dan een behoorlijke zit.
Een mooie anekdote is dat Nicole Kidman al beloofd had te zullen meedoen in de film, voordat ze ook maar een script had gezien. Vervolgens kwam ze Hugh Jackman tegen op een feestje en vertelde hem dat hij ook echt mee moest doen. Jackman moest het gebrek aan een script maar voor lief nemen, want Baz Luhrmann zou de film regisseren!
Het vertrouwen in de regisseur was dus groot en niet onterecht. Met Australia heeft Luhrmann een lofzang op zijn geboortegrond gemaakt. Een film over een land dat veel pracht herbergt in haar woeste schoonheid. Ik kan me zo voorstellen dat het hem goed doet dit nu (zoals de Engelsen en Amerikanen zeggen) ‘out of his system’ te hebben. Zijn volgende project is ook al bekend. Hij heeft onlangs de filmrechten van ‘The Great Gatsby’, een roman van F. Scott Fitzgerald, verworven. Hij haastte zich erbij te melden dat hij zijn uiterste best gaat doen deze film binnen 7 jaar af te hebben. Gelukkig maar.
*****
Door Michiel van Hout
Tijdens de WJD in Sydney drong het tot veel katholieke jongeren door hoe fotogeniek het Australische continent is. Schrijver-regisseur-producent Baz Luhrmann wist dat al zijn hele leven: het was zijn grote droom de schoonheid van zijn geboorteland op het grote doek te brengen. Omdat Luhrmann perfectionist is en blijft doorverbeteren, heeft hij nog niet veel films voltooid en die gingen bovendien nooit over Australië. Met zijn debuut in 1992 dook hij in het Zuid-Amerikaanse ballroomdansen. Zijn Romeo + Juliet uit 1996 vertaalde Shakespeare naar de jongerencultuur van het Amerikaanse (!) Verona Beach, doorspekt met katholieke symboliek. In 2001 bracht hij een remake van de musical Moulin Rouge uit, over echte, tragische liefde in die buurt van Parijs waar je die het minst verwacht aan te treffen. Daarna startte Luhrmann zijn eerste epos, over Alexander de Grote. Vanwege de concurrentie van Oliver Stones Alexander uit 2004 kwam het nooit tot een voltooiing.
Luhrmanns films kenmerken zich door een kakofonie aan krioelende en kleurrijke kitsch. Daarom verbaasde het dat hij zijn nieuwe epos aankondigde als de Gone with the Wind van Down Under. Nu is deze met oscars overladen klassieker ook niet gespeend van kleurige overdaad, maar Victor Fleming was dan ook een pionier van de kleurenfilm. Zijn epos wordt vooral herinnerd als een rustige uitwerking van de parallel tussen de Amerikaanse Burgeroorlog en reconstructie op nationaal niveau en de nog meer confronterende burgeroorlog binnen de grenzen van eigen huis en haard. Australia grossiert voornamelijk in mooifilmerij. Het liefdesdrama, waar nauwelijks iets dramatisch in te ontwaren valt, speelt zich weliswaar af tegen de achtergrond van de Tweede Wereldoorlog in Australië (het Japanse bombardement op Darwin), maar naar een parallel of een versterkende werking tussen beide kun je lang zoeken.
Wel probeert Luhrmann een relevant punt te maken over de beschamende behandeling van de Aboriginals, met name de halfbloeden die de overheid isoleerde om rassenvermenging uit te roeien. De scènes die de dicht bij de natuur staande cultuur van de Aboriginals tot leven wekken zijn indrukwekkend, maar Luhrmann weet zijn pleidooi niet serieus te houden. Enerzijds komt dat doordat elk beeldje zo’n uitgebalanceerde compositie en een in suikerglazuur gedoopte uitstraling heeft, dat je op geen enkel moment verwacht een realistisch probleem bekritiseerd te krijgen. Daarvoor moet je bij het ingetogen Rabbit Proof Fence zijn, dat Philip Noyce zes jaar geleden maakte. Anderzijds komt dat doordat de rol van de Kerk – die de halfbloedjes opving in missieposten – zo karikaturaal is geschetst dat je je eerder bij The Golden Compass van Down Under waant. Waar die antiklerikale fantasy– de katholieke Nicole Kidman leek daarin ook al verdwaald – een negatief kerkbeeld schetst, daar is het kerkbeeld in Australia vooral simplistisch. Het resultaat is vergelijkbaar: een film die ondanks alle drukte en ambities een plaatjesboek blijft dat niet tot leven komt.
Australia is te mooi om waar te zijn. Met het koeien drijven, de geëmancipeerde hoofdfiguur, haar romance met de bij de inboorlingen betrokken ruwe bolster en de politiek-correcte rassenboodschap, is de film geen Gone with the Wind van Down Under geworden. Hij doet meer denken aan een lange aflevering uit de serie Dr. Quinn, Medicine Woman, ware het niet dat de christelijke moraal daarvoor te dun is. Luhrmann hoeft geen oscars te verwachten voor zijn droomproject. Misschien dat WJD-gangers met heimwee iets met de landschapsfotografie kunnen.
(6.5) [6 stemmen]
REAGEREN
Reageer op deze recensie of plaats je eigen recensie van deze film! (alleen voor geregistreerde bezoekers)
Ben je nog niet geregistreerd? Meld je dan hier aan (gratis). Je ontvangt dan gelijk de
e-nieuwsbrief van BlikOpOneindig, zodat je op de hoogte blijft van nieuwe filmrecensies en artikelen op de site. Ben je al wel
geregistreerd bezoeker, maar heb je nog niet ingelogd? Dan kun je dat hier alsnog doen:
Reactie door erminea van dag op 06-02-2010 om 21:32:58
Ik ben het zeker met klaas de vries eens over deze film. Zeker het begin van de film is grof en zat je niet echt in het verhaal, het eind daarin tegen vond ik niet tegen vallen. Ik ben het alleen niet met de leeftijd eens. Ik weet zeker dat iemand van 6 jaar deze film veel te eng zal vinden. zeker het eind.
Reactie door Klaas de Vries op 26-01-2009 om 15:24:55
Deze film werd aangekondigd als een groots, meeslepend epos over een geweldig continent, waarin de binnenlandse problematiek niet geschuwd zou worden.
Helaas werd ik hier in nogal teleurgesteld. De film hangt aan elkaar van cliché-matige voorstellingen van dit mooie land. Zeker aan het moeilijke thema van de aboriginals wordt geen recht gedaan. De stereotype beeldvorming wordt door deze film slechts bevestigd, jammer genoeg. Tip voor goede films rond dit thema: Rabbitproof fence en Ten Canoes.
Mooi zijn de beelden van weidse landschappen, de beginscene, en de vliegtuigen van de Japanners. Voor de rest kreeg ik echt voortdurend plaatsvervangende schaamte voor de sappige romantiek, de overdreven heroïek van de nette Nicole, en haar moedergevoelens voor het schattige aboriginaljongentje.
Conclusie: vermakelijk, maar zeker niet de verwachtingen waargemaakt.
