|
|
|
(0) [0 stemmen] 
|
|
|
|
Heaven
|
De open vraag
|
|
Door Johan Ebbers, geplaatst op 28-08-2008
|
|
|
Vier mensen komen om door een bomaanslag, waaronder twee kinderen. De dader, een lerares, is snel gevonden en bekent vlot. Alleen blijkt ze iemand anders op het oog te hebben gehad: een drugsbaron. Haar pogingen om de politie duidelijk te maken dat die man moet worden gestopt, lopen stuk op ongeloof. Er blijkt echter ook corruptie in het spel te zijn. Tijdens het verhoor wordt één van de carabinieri (het speelt in Italië) verliefd op haar en helpt haar ontsnappen. Volgt een afrekening met de drugsbaas en een vlucht van de twee naar Toscane.
|
|
De film houdt de kijker stevig in de spanning. Dat komt niet alleen omdat je steeds werkelijk geen idee hebt hoe het verder moet, maar ook omdat je je wel moet identificeren met de hoofdrolspeelster, Cate Blanchett die haar personage Philippa uiterst geloofwaardig weet te spelen. Iemand met een groot rechtvaardigheidsgevoel. Maar ze wordt daar ook zelf het slachtoffer van als ze hoort dat ze vier onschuldigen heeft omgebracht.
Een belangrijk subthema in de film is dan ook haar zoektocht naar een betekenisvol leven nu ze zo’n gruweldaad op haar geweten heeft. Uiteindelijk weet de jonge politieagent haar te raken door de eenvoud en zelfverloochening waarmee hij haar tegemoet blijft treden.
Een gedenkwaardig moment ontstaat als de twee zijn vader ontmoeten en hij tegenover deze beaamt dat hij van haar houdt. Vervolgens wordt zij gevraagd of ze ook van hem houdt. Je ziet haar dan worstelen met haar ‘dode’ gevoel – dood sinds ze hoorde wat haar bomaanslag had veroorzaakt – maar dan zegt ze plotseling ja. Ze neemt het besluit om lief te hebben. Ze schudt als het ware zelf haar emotie wakker. En daarna krijgt ze hem ook werkelijk lief.
Hier maakt de film een pittig statement: de emotie hoeft niet het laatste woord te hebben over de liefde. Een teken van hoop.
Een fraai werk van Twyker (Lola Rennt, Perfume), die hiermee voor het eerst een scenario van de in 1996 overleden Kieslowski heeft verfilmd. Kieslowski stond bekend om zijn films die een diepere laag van het menszijn bloot legden. Te denken valt daarbij aan zijn films over de tien geboden en over de drieslag vrijheid, gelijkheid en broederschap. Kieslowski wist de mens in zijn zwakheid en kwetsbaarheid te schilderen. Hij liet zien dat juist als er barsten komen in het kunnen van de mens, te voorschijn komt wat een mens werkelijk is. En wat zijn onvervreemdbare waarde is.
Dat klinkt humanistisch, maar juist Kieslowski stopte zijn films - ook deze - vol met verwijzingen naar christendom, kerk en bijbel. Soms is dat geloofwaardig, soms wat minder. Het surrealistische slot van deze film is wat gekunsteld. De vraag naar God blijft open. Maar Twyker en Kieslowski maken wel duidelijk dat deze vraag op zijn minst gerechtvaardigd is.
Co-scenarist Piesiewicz zal zonder Kieslowski de volgende delen Purgatory (vagevuur) en Hell moeten schrijven. Maar afwachten.
[Eerder verschenen in Impact Magazine]
|
|
|
|
(0) [0 stemmen]
|
|
|
|
REAGEREN
Reageer op deze recensie of plaats je eigen recensie van deze film!
(alleen voor geregistreerde bezoekers)
Ben je nog niet geregistreerd? Meld je dan hier aan (gratis). Je ontvangt dan gelijk de
e-nieuwsbrief van BlikOpOneindig, zodat je op de hoogte blijft van nieuwe filmrecensies en artikelen op de site. Ben je al wel
geregistreerd bezoeker, maar heb je nog niet ingelogd? Dan kun je dat hier alsnog doen:
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
