|
|
|
|
(8.5) [6 stemmen] 
|
|
|
|
Memento
|
Briljant en beklemmend
|
|
Door Johan Ebbers, geplaatst op 19-05-2008
|
|
|
Memento is een experiment met de filmische verhaalstructuur. De film wordt episode voor episode achterstevoren verteld met als effect dat je belevingswereld vooral in het begin van de film vrijwel gelijk is aan dat van de hoofdpersoon Leonard die zijn korte termijn geheugen kwijt is. Na enkele minuten is hij alles vergeten en moet hij uit zijn omstandigheden concluderen wat hij moet doen.
|
|
Een fragment: Leonard rent over een stacaravanterrein en vraagt zich af: waarom ben ik hier?. Ineens ziet hij een andere (natuurlijk onbekende) man ook rennen en hij concludeert: ik ben die vent aan het achtervolgen. Hij rent naar hem toe, maar de ander trekt een revolver en komt op hem af. Vergissing dus: die man was Leonard juist aan het achtervolgen.
Leonard is letterlijk "in de wereld geworpen", zoals Sartre dat van elke mens beweerde. Om belangrijke gebeurtenissen en mensen niet te vergeten maakt hij voortdurend polaroids waar hij korte aantekeningen op schrijft. Heel belangrijke zaken laat hij op zijn huid tatoeëren: dat iemand zijn vrouw heeft vermoord en dat hij wraak wil nemen. Het sterke van deze hersenkraker (wie een seconde niet oplet, is verloren) is dat de handicap van Leonard absoluut geen aandacht krijgt, waardoor hij nergens een zielige figuur wordt. Daardoor krijg je als kijker geen moment de gelegenheid om je van hem te dissociëren, hetgeen aanmerkelijk bijdraagt aan het verontrustende gevoel dat je blijft vergezellen na afloop. Op een terloopse manier ben je namelijk geconfronteerd met angsten die je ook zonder hersenbeschadiging kunnen achtervolgen: a) dat je geheugen je bedriegt en dat de dingen die je vergeten bent je eigenlijke leven zijn; b) dat je te goed je lesje geleerd hebt dat ieder zijn eigen manier heeft om tegen de werkelijkheid aan te kijken en dat er stiekem toch wel een echte waarheid is en dat jouw versie van de waarheid een foute zal blijken te zijn (in het geval van Leonard kennen wij als kijkers die waarheid); en tenslotte c) dat je kennis hoe dan ook zeer beperkt is en dat je gedwongen bent steeds hetzelfde gedrag te herhalen omdat je jouw versie van de werkelijkheid nu eenmaal niet kunt kiezen.
Verontrustende gevoelens die zich na afloop in eerste instantie uiten in een koortsachtig piekeren hoe het verhaal nu in elkaar zat (wat was de rol van die hoteleigenaar nu eigenlijk?). Het (onbewust) zoeken naar betekenis en waarheid uit zich in het pogen de gebeurtenissen in een lineair verband te zetten een conventionele verhaalstructuur. De verwoedheid van dit zoeken (na afloop zit iedereen erover door te praten) doet vermoeden dat ook de mens van de eenentwintigste eeuw de waarheid niet in het midden wenst te laten en hij onbewust een definitieve versie van de werkelijkheid zoekt. Maar zien waar dat op uitloopt.
|
|
|
|
(8.5) [6 stemmen]
|
|
|
|
REAGEREN
Reageer op deze recensie of plaats je eigen recensie van deze film!
(alleen voor geregistreerde bezoekers)
Ben je nog niet geregistreerd? Meld je dan hier aan (gratis). Je ontvangt dan gelijk de
e-nieuwsbrief van BlikOpOneindig, zodat je op de hoogte blijft van nieuwe filmrecensies en artikelen op de site. Ben je al wel
geregistreerd bezoeker, maar heb je nog niet ingelogd? Dan kun je dat hier alsnog doen:
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
