Johnny Cash & Patrick Carr (boek), Gill Dennis & James Mangold
HOOFDROLLEN
Joaquin Phoenix, Reese Witherspoon, Ginnifer Goodwin, Robert Patrick
GENRE
Drama, Western, Familie, Misdaad
CV·FILM KIJKADVIES
6
Enkele geweldscènes Drugsgebruik Grof taalgebruik
BEKEKEN
2123 keer
LEZERSWAARDERING
8.5
(8 stemmen)
(8.5) [8 stemmen]
Walk the Line
Hoe Johnny Cash de man in het zwart werd
Door Robb Ludwick, geplaatst op 10-05-2010
Walk the Line vertelt het levensverhaal van Johnny Cash, de man die tijdloze muziek schreef. De man die telkens weer opklom uit het dal van zijn drugs- en alcoholverslaving. De man die zich in het zwart kleedde om zichzelf te herinneren aan zijn eigen zondige aard en aan zijn redding door het geloof.
De eerste LP die ik kocht was van Johnny Cash. "Live at Saint Quentin", nog altijd een klassieker. Later ben ik me meer gaan interesseren voor andere muziek tot ik een paar jaar geleden "Unchained" hoorde. De rokerige stem en vooral de inhoud van de liedjes sprak me plotseling weer erg aan. Cash heeft altijd een bijzonder karakteristiek stemgeluid gehad. Donker en een beetje "scheel". De combinatie met gitaar en de eigen "country" stijl maken het tot een geheel dat je altijd direct herkent.
De film vertelt het verhaal van zijn leven. De tirannieke, alcoholische vader. De dood van zijn oudere broertje door een ongeluk met een zaagmachine. Zijn huwelijk en zijn eerste triomfen in de countrymuziek. Maar het verhaal gaat vooral over zijn grote liefde voor June Carter, het jongste zusje uit de bekende "Carter Family". Beiden voelen zich ondanks hun bestaande huwelijken sterk tot elkaar aangetrokken, maar uiteindelijk wil June lange tijd niets van Johnny weten omdat hij telkens weer met problemen met drugs en alcohol heeft. Hij heeft gewoon niet de kracht om opgewassen te zijn tegen de beroemdheid en de hectische levensstijl van het touren. Toch zoeken ze elkaar telkens weer op. De scène waarin hij haar midden in een concert op het podium ten huwelijk vraagt is erg fraai. De muziek komt in e film echt tot leven. June is de sterkere persoonlijkheid en redt hem van de ondergang. Uiteindelijk trouwen ze en het wordt een hecht huwelijk. In 2004 overlijden ze kort na elkaar, June en Johnny.
Wat mij bijzonder aanspreekt in Johnny Cash zijn de christelijke songteksten. Het zijn teksten van iemand die alles al heeft meegemaakt. Die het leven kent in al zijn miserabele ellende en in zijn enorme triomfen. Maar die uiteindelijk van alles de relatieve waarde gaat inzien en die, vooral in zijn latere songs, telkens meer gaat verlangen naar de "haven", zijn toekomst bij Christus. Helaas blijft dit aspect van zijn leven nogal onderbelicht. Maar de rest is genoeg voor een fraaie film. Heel erg fraai geacteerd. Indringend verhaal.
Recensie door Michiel van Hout,
overgenomen van www.katholieknieuwsblad.nl: In 2005 won Jamie Foxx een Oscar voor zijn vertolking van zanger Ray Charles in Ray. Joaquin Phoenix (Gladiator, Signs) en Reese Witherspoon (Just Like Heaven) verdienen dit jaar dezelfde erkenning voor Walk the Line. De manier waarop zij het zangduo Johnny Cash en June Carter neerzetten is ontroerend herkenbaar. Niet alleen presenteren ze het ultieme country- en gospelpaar levensecht door hun spel én hun zang, ook het uitgebeelde levensverhaal zelf spreekt aan.
We zien hoe Johnny christelijk opgevoed wordt. Zijn jeugd is getekend door zijn oudere broer die dominee wilde worden, maar jammerlijk verongelukt, zijn drinkende vader die Johnny daarvoor de schuld geeft en zijn moeder die Johnny's talenten wél erkent en hem het psalmenboek leert zingen. Na zijn diensttijd in Duitsland begint Cash dan ook als gospelzanger. Gospel verkoopt echter niet meer, zo leert platenbaas Sam Phillips hem tijdens een auditie. Bovendien vindt hij dat Cash het ongeïnspireerd brengt. (“Ik geloof je niet” is ook bij Idols het meest gevreesde jurycommentaar...) Johnny is boos: de platenbaas hoort hem een minuut zingen en meent vervolgens aan de overtuiging van zijn geloof in God te mogen twijfelen! Aan geloof ontbreekt het Cash echter niet, wel aan discipline en verantwoordelijkheidsgevoel. Hij rolt in en uit een huwelijk met een vrouw die hem niet begrijpt, kan niet omgaan met zijn plotselinge succes en de drukte van zijn tournees en raakt, net als collega Elvis Presley, verslaafd aan pillen en drank.
Cash' artiest-zijn of muziekstijl hoeven niet per se de onze te zijn om ons in de dramatiek van zijn leven te herkennen. Het riep bij mij direct de vraag op waarom mensen zo vaak eerst zichzelf en anderen verdriet doen voordat ze de goede, ware weg in hun leven vinden. Waarom moeten wij eerst zoveel fouten maken voordat wij onze verantwoordelijkheden accepteren?
Ondanks dat hij zijn liefde pas na een mislukt huwelijk ontdekt, heeft Cash het geluk June Carter als collega en vriend te hebben. Zij is degene die hem helpt van zijn verslaving af te komen. Zij leert hem “to walk the line”, waar hij van afgeweken was, ook in zijn stijl en muziek. Hij laat zich niet meer de keuzes van anderen opdringen. Hij zingt gospel wanneer hij dat zelf wil en kleedt zich als de Man in Black die een concert geeft voor de gevangenen van Folsom Prison, met wie hij zich, nu hij zijn fouten erkent, identificeert. Bij June kan hij wel trouw en clean zijn. Zij blijken elkaar precies aan te voelen en keren samen terug naar hun religieuze wortels als ‘born-again christians'. Johnny en June hebben daarna een gelukkig (en vanuit protestants oogpunt ook christelijk) huwelijk dat 35 jaar mocht duren.
Het is dan ook jammer dat Walk the Line eindigt als Johnny in 1968 June tijdens een concert ten huwelijk vraagt. Dit kan twee dingen betekenen: of de makers wilden niet te veel aandacht besteden aan Cash en Carter als gelukkige, succesvolle christenen, of ze zijn van plan nog een vervolg te maken over de tweede helft van hun leven. Ik verheug me in ieder geval al op een vervolg, bijvoorbeeld met de titel The Man in Black, waarin ook de vriendschap met de eveneens bekeerde Bob Dylan een plaats zou kunnen krijgen. In dat geval zouden Phoenix en Witherspoon over een aantal jaren met dezelfde rol nóg een Oscar kunnen verdienen…
(8.5) [8 stemmen]
REAGEREN
Reageer op deze recensie of plaats je eigen recensie van deze film! (alleen voor geregistreerde bezoekers)
Ben je nog niet geregistreerd? Meld je dan hier aan (gratis). Je ontvangt dan gelijk de
e-nieuwsbrief van BlikOpOneindig, zodat je op de hoogte blijft van nieuwe filmrecensies en artikelen op de site. Ben je al wel
geregistreerd bezoeker, maar heb je nog niet ingelogd? Dan kun je dat hier alsnog doen:
Reactie door Wilfred van der Wel op 06-01-2008 om 15:10:41
Fantastische film, een van m'n favorieten! Ik ben niet snel erg positief over een film, maar deze film zit echt briljant in elkaar. Phoenix en Withersphoon zetten allebei een titanenprestratie neer door alle nummers zelf te zingen, en dat op een wijze die Johnny en June waardig is! Door deze film ben ik Johnny Cash opnieuw gaan waarderen (ik was als kind ook al dol op de muziek), zowel de muziek als de persoon. Ik kan de film aan iedereen aanraden die enige interesse in de muziekcultuur heeft!
Reactie door jaap van kranenburg op 04-01-2008 om 17:32:30
nixx Foxx.
het was Hoffman voor capote
stom van me.:P
Reactie door jaap van kranenburg op 04-01-2008 om 15:36:23
Deze film ga ik nu zeker kijken. Toen ik 'Ring of Fire' luisterde van Cash, nou geweldig gewoon.
Ik heb ook eventjes Phoenix vergeleken met de echte Cash, en wat doet Phoenix het goed. Hij zingt alles zelf, speelt gitaar, erg knap, fenomenale prestatie. Jammer voor hem ging Foxx ervandoor met de Oscar voor beste mannelijk hoofdrol in Ray.
Reese won wel een Oscar.
