|
|
|
(8.3) [18 stemmen] 
|
|
|
|
Dead man Walking
|
Geen vermaak, geen tijdverdrijf, maar pure genade
|
|
Door Peter van Dijk, geplaatst op 16-05-2008
|
|
|
Films zijn vermaak, entertainment, tijdverdrijf. Althans, dat gaat op voor 9 van de 10 films. Dead man walking is een uitzondering. Dit is geen verhaal om de tijd mee weg te spoelen. Dit een belangrijk verhaal. Een sterke film, met een onmenselijke boodschap: genade.
|
|
Dat Dead man walking is gebaseerd op een waargebeurd verhaal is het eerste half uur nog makkelijk te geloven. Een non gaat in op een brief van een terdoodveroordeelde, en zoekt hem op in Death row. Dit kan nog, dit kan een mens met een groot hart en veel liefde voor de naaste opbrengen. Maar vervolgens gaat het verhaal pijn doen, komen er feiten vrij uit het leven van de moordenaar die het totaal onwerkelijk maken dat de non nog steeds zal pleiten tegen de doodstraf van de man, laat staan dat ze hem nog steeds vrijwillig zal opzoeken.
Onwerkelijk, schreef ik, maar ik bedoel ‘niet menselijk’. De non maakt later in de film namelijk duidelijk hoe ze dit kan doen. Alleen maar omdat ze wil leven als Jezus. Ze maakt in haar leven zichtbaar wat zovelen met woorden alleen belijden.
De film gaat op dit punt langzaam maar zeker meer pijn doen. Als kijker voel je sympathie voor de argumenten van de ouders van de omgebrachte kinderen, je voelt hun rancune, je geeft ze daarin groot gelijk. Je begrijpt echter ook de motivatie van Sister Helen maar al te goed, die zowel troost zoekt voor de slachtoffers als een helpende hand voor de moordenaar wil zijn die helemaal niemand meer heeft. Het verhaal weet zo de kijker langzaam maar zeker uit elkaar te scheuren. Net zo lang tot de liefde aan het eind van de film een brug slaat.
Tim Robbins heeft een film willen maken met een verhaal waarbij hij makkelijk zijn hand had kunnen overspelen. Het is natuurlijk met groot gemak sentimenteel te maken... een non zoekt een crimineel op, ze kijken elkaar diep in de ogen, muziek eronder en klaar. Maar niets daarvan: het lukt hem om zowel Susan Sarandon (die voortreffelijk Sister Helen speelt) als Sean Penn (de moordenaar) te laten communiceren met haast niks.
Susan vertrekt geen spier als ze luistert naar de verhalen van een stoïcijnse Sean Pen of naar de rancuneuze ouders. En juist daarin zit volgens mij het meesterschap van de regisseur en de acteurs: de kijker krijgt voldoende de ruimte om zelf het verhaal te beleven en inhoud te geven, het wordt niet door emotioneel spel of dweilerige regie in de weg gezeten. Het verbaast me dan ook helemaal niets dat Susan Sarandon voor deze rol een Oscar kreeg en Sean Penn met deze rol ervoor genomineerd stond.
Dead man walking is kortom zowel in verhaal als in techniek een meesterwerk. Regie en acteurs weten zichzelf weg te cijferen voor het verhaal. Het verhaal zelf is meesterwerk, omdat het het belangrijkste zichtbaar en voelbaar maakt van de boodschap van Jezus zelf: genade. En ondanks dat kan het een pijnlijke film zijn voor christenen (en dan doel ik niet op geweldsscenes...): dat genade zo ver gaat, dat naastenliefde dusdanige zelfopoffering inhoudt als hier vertoond... komt wel heel dichtbij. Dead man walking is geen tijdverdrijf: het is een film met een boodschap. Er is werk aan de winkel...
Dus: hoewel het een oudje is en hoewel hij lastig te krijgen is... doe iets goeds met je leven: kijk de film en heb het erover.
|
|
|
|
(8.3) [18 stemmen]
|
|
|
|
REAGEREN
Reageer op deze recensie of plaats je eigen recensie van deze film!
(alleen voor geregistreerde bezoekers)
Ben je nog niet geregistreerd? Meld je dan hier aan (gratis). Je ontvangt dan gelijk de
e-nieuwsbrief van BlikOpOneindig, zodat je op de hoogte blijft van nieuwe filmrecensies en artikelen op de site. Ben je al wel
geregistreerd bezoeker, maar heb je nog niet ingelogd? Dan kun je dat hier alsnog doen:
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
