|
|
|
(7.8) [15 stemmen] 
|
|
|
|
The Apostle
|
Can I hear an Amen?!
|
|
Door Bart Cusveller, geplaatst op 16-05-2008
|
|
|
Een film waarvan de recensie niet op CV-Film mag ontbreken is The Apostle. Een groot acteur, Robert Duvall, schreef, regisseerde en speelde een verhaal over een born-again prediker in het zuiden van de States. Geïnspireerd door zijn jeugd schetst hij de sub-cultuur van charismatische christenen nu eens niet met spot of afkeuring. Maar met een frons en een glimlach.
|
|
Robert Duvall oogste lof voor karakterrollen in The Godfather, Apocalypse Now en Tender Mercies (Oscar). Opgevoed door gelovige ouders liep hij al lang met een verhaal op zijn ziel over een predikant in de spanning tussen Gods glorie en menselijke zonde. De predikant die in de film Sonny wordt genoemd is een (letterlijk) begeesterde spreker en herder. In scènes zoals een bekering bij een auto-ongeluk zien we dat hij er niet voor terugschrikt de grenzen op te zoeken van wat wij toelaatbaar zouden achten. Maar duidelijk is dat hij gedreven wordt door de liefde van God op een manier die wij misschien op het eerste gezicht overdreven zouden vinden maar die zeker oprecht is en effect heeft.
De enige die niet meer door zijn dadendrang meegesleept wordt is zijn vrouw, die een verhouding krijgt met een ander. Sonny weet niet goed hoe hij hier mee om moet gaan, wordt heen en weer geslingerd tussen impulsieve woede en christelijke zelfbeheersing. Wanneer hij na een paar slokken zijn kinderen wil ophalen die met zijn rivaal naar het honkbalveld zijn gegaan, slaat hij hem in coma. Hij ontvlucht de staat en worstelt als Jacob, Job, Petrus, en wie al niet, met God en Zijn plan voor zijn leven. In een klein stadje vindt hij een leegstaand kerkje waar hij onder een andere naam binnen no time weer een bloeiende gemeente uit de grond stampt. Of, beter gezegd, God gebruikt hem daarvoor.
Het is prachtig hoe Duvall als schrijver, regisseur en acteur het bruisende karakter van de geloofsbeleving ter plaatse neerzet, zonder er verder iets aan toe of af te doen. Er is een indrukwekkende scène waarin Sonny een anti-kerkelijke ‘redneck’ tot bekering brengt en allesbehalve zelf de eer op eist. En in de kerkdiensten worden met een tedere glimlach gefilmd hoe jong en oud op hun (soms maffe) manier God groot maken. Maar er is ook het verlangen naar verlossing van zonden en een frons bij misstappen. Ik las ergens een recensie waarin gezegd werd dat Sonny jammer genoeg nooit spijt betuigd van zijn actie met de honkbalknuppel. Het lijkt mij echter duidelijk dat hij hiervan voldoende besef heeft. Hij praat het ook nergens goed. Eerder gaat hij er van uit dat ook deze streek van de duivel een kromme stok is waar God wel weer een rechte slag mee kan slaan. Welgemoed gaat hij dan ook aan het eind van de film met de politie mee en (laatste woorden in de kerk: “I’m going to jail and you’re going to heaven!”) en we zien hem in gedachten alweer het evangelie brengen aan gevangenen. “Ik kan m’n mond toch niet houden” is de laatste zin van de film...
Er zijn wat scènes waarvan je je kunt afvragen waarom ze nu in de film zaten, het tempo is niet hoog, en er wordt opvallend weinig muziek in de film gebruikt. Maar een film waarin de naam van God en Jezus nu eens niet ijdel gebruikt wordt heeft al genoeg weldadigs om hier aangeprezen te worden. ‘Praise God!’ Een kwaliteitsfilm met eerbied voor het geloof. ‘Can I hear an Amen?!’
|
|
|
|
(7.8) [15 stemmen]
|
|
|
|
REAGEREN
Reageer op deze recensie of plaats je eigen recensie van deze film!
(alleen voor geregistreerde bezoekers)
Ben je nog niet geregistreerd? Meld je dan hier aan (gratis). Je ontvangt dan gelijk de
e-nieuwsbrief van BlikOpOneindig, zodat je op de hoogte blijft van nieuwe filmrecensies en artikelen op de site. Ben je al wel
geregistreerd bezoeker, maar heb je nog niet ingelogd? Dan kun je dat hier alsnog doen:
|
|
|
|
|
REACTIES
|
|
|
Reactie door Jan Sonneveld op 24-11-2009 om 10:54:27
|
|
Een ogenschijnlijk objectief verhaal, sober gebracht met een intense Duvall... Mooie prestatie als schrijver, regisseur, hoofdrolspeler. Vroeg me aan het eind wel af wat Duvall nu eigenlijk wilde zeggen... Maar misschien is dat nu juist de kracht van deze film: laat het verhaal de boodschap vertellen en niet de regisseur.
|
|
|
Reactie door Bram Waagmeester op 05-03-2008 om 21:21:20
|
|
Ik zag deze film voor het eerst op de Belgische zender Canvas. Ik weet nog goed dat ik flink heb zitten janken. Op de een of andere manier raakt de film iets in je wat laat zien waar de kerk in deze tijd gebrek aan heeft. Dat komt vooral terug in de scene waarbij de verschillende bezoekers hun talenten inzetten om God te prijzen. Prachtige scene. Een eerlijke film, waarin overigens vergeving in mijn opinie een hele duidelijke rol speelt.
|
|
|
Reactie door F J op 19-01-2008 om 13:01:18
|
nuja, een christelijke film...
ik had het idee naar een soort van objectieve documentaire te kijken. inderdaad, het geloof wordt nergens afgekraakt, maar hoe duvall 'zijn' kerk verdedigt is een beetje twijfelachtig.
het maakt ook allemaal niet uit, het is een film over een evangelical predikant, aan het eind vond ik het erg mooi, maar was ook erg blij dat ik niet bij 'zijn' kerk hoorde..
geloofwaardig was het zeker, maar ik vond den dominee ook knettergek
|
|
|
Reactie door Wilfred van der Wel op 06-01-2008 om 15:28:02
|
|
Dit is mijns inziens een zeldzaam goed geregisseerde expliciet christelijke film. Duvall blijkt naast een goed regisseur/scriptschrijver ook nog eens een geloofwaardige dominee. Ik ben het ermee eens, dat het jammer is dat Sonny nooit spijt betuigt heeft van zijn zonden. Maar evenals bovenstaande recensent vind ik dat niet afdoen aan de film. Wat ik uit de film haal is, dat God geen perfecte mensen gebruikt om zijn Woord te verspreiden. Sonny had een roeping en was eveneens een zondaar zoals eenieder.
|
|
|
