Norman Jewison & Melvyn Bragg (screenplay), Tim Rice (book) & Andrew Lloyd Webber (music)
HOOFDROLLEN
Ted Neeley, Carl Anderson, Yvonne Elliman
GENRE
Musical, Drama
CV·FILM KIJKADVIES
12
Enkele geweldscènes
BEKEKEN
2277 keer
LEZERSWAARDERING
6.6
(8 stemmen)
(6.6) [8 stemmen]
Jesus Christ Superstar
Swingend en indringend
Door Bart Cusveller, geplaatst op 20-04-2007
Gebaseerd op de musical van Andrew Lloyd Webber en Tim Rice, tegen een anachronistisch decor, biedt Jesus Christ Superstar een vreemd beeld van Jezus’ laatste dagen. Maar misschien is dat wel de bedoeling. Want centraal in deze versie van het Paasverhaal staan juist de mensen die niet weten wat ze aanmoeten met deze Man, die de Zoon van God genoemd wordt.
Bij de extra’s van de speciale editie zit een interview met tekstschrijver Tim Rice, waarin hij heel helder de bedoeling weergeeft om een musical over het leven van Jezus te maken vanuit het perspectief van Judas de verrader. Het was niet de bedoeling om het God-zijn van Jezus te ontkennen. Het was wel de bedoeling de worsteling van mensen met die claim tot uitdrukking te brengen. Zeker, er zijn door tal van christenen bezwaren tegen de musical ingebracht. Hij eindigt bijvoorbeeld bij de kruisiging, niet bij de opstanding. Sommige bijbelgedeelten zijn nogal vrij opgevat. Sommige liedjes en uitdrukkingen zijn niet erg eerbiedig. Maar toch, de worsteling van Judas, Petrus, Maria Magdalena, Kajafas en anderen is beslist heel indringend gespeeld en gezongen. De lijdenstijd is per slot niet alleen een tijd waarin we er aan denken hoeveel Jezus van ons hield en voor ons overhad. Het is ook een tijd om te beseffen hoe weinig wij soms van hem houden en hoe weinig wij voor Hem overhebben, ja, dat wij Hem net als Judas, Petrus en Kajafas verraden. Aan die Paaservaring is Jesus Christ Superstar een herinnering die elk jaar weer zeggingskracht heeft..
Wat mij altijd heeft aangesproken (en anderen niet) is de enscenering in de tegenwoordige tijd. Een musicalgezelschap, een groep vrienden misschien, trekt de woestijn in om het aloude Passieverhaal voor zichzelf uit te beelden. De soldaten lopen met machinegeweren, de apostelen lopen in hippiekleren, maar vanaf de eerste tonen van de muziek zit je in het verhaal. Jezus toont zijn mededogen met de mensen, de machthebbers zitten in de steigers als zwarte kraaien samen te spannen, en Judas, de enige acteur in rood, geeft steeds benauwder commentaar op de gebeurtenissen. Hoe vaker je de film ziet, hoe vaker merk je hoezeer de swingende songs verwijzingen bevat naar bijbelteksten, en hoe vaak het gaat over het verschil tussen de wens van de mens en de wil van God. Een wereldhit als ‘I don’t know how to love him’ – voor wie het niet wist – gaat dus daarover. Musicalveteraan Norman Jewison, die ook Fidler on the roof (‘Anatevka’) regisseerde, weet krachtige prestaties te ontlokken aan de hoofdrolspelers.
Het evangelie op hippie muziek, dat zal niet iedereen aanspreken. Maar de vragen die de film stelt geven te denken. Waarom zien we aan het einde van de film het hele gezelschap weer in de bus stappen, behalve de Jezus-figuur? Kortom, wie zeggen jullie dat Ik ben?
Recensie door Reinier Sonneveld:
Als kunstwerk is Jesus Christ Superstar groot. Alle dialoog wordt gezongen in de ‘rock opera’, maar dat verveelt zelden, want de muziek van Andrew Lloyd Webber is stuwend, dramatisch en tijdloos. De makers hebben gekozen voor een consequente theatrale vervreemding: steeds worden we eraan herinnerd dat we niet middenin gebeurtenissen zitten, maar middenin een verbeelding daarvan. Zo zien we aan het begin de crew hun bus uitpakken en hun kostuums aantrekken. Ook de modernisering – zo gooit Jezus bij de tempelreiniging tafels met dollars en mitrailleurs om – wekt dat gevoel van vervreemding.
Tegelijk geeft het een speelsheid, wat wordt versterkt door de uitbundige dans, de voortdurende hippie-symbolen en de multiculti-cast. Maar precies die speelse sfeer overstemt de essentie. Aan die essentie wordt meerdere keren krachtig gerefereerd – Christus wordt veroordeeld om Zijn goddelijke pretenties, Hij zegt een nieuw koninkrijk te regeren – maar deze elementen worden uiteindelijk krachteloos door de vervreemding en speelsheid. Dat de makers niet met Jezus’ pretenties overweg konden, blijkt nog het sterkst aan het einde: Jezus is gekruisigd, de crew stapt bedroefd weer in de bus, en dan... niets, geen opstanding. Jezus Christus Superheld – of hoe luchtigheid beledigend kan worden.
Zie elders op deze site, in het artikelengedeelte, ook het stuk 'Jezus in beeld', waarin diverse Jezus-films worden besproken.
(6.6) [8 stemmen]
REAGEREN
Reageer op deze recensie of plaats je eigen recensie van deze film! (alleen voor geregistreerde bezoekers)
Ben je nog niet geregistreerd? Meld je dan hier aan (gratis). Je ontvangt dan gelijk de
e-nieuwsbrief van BlikOpOneindig, zodat je op de hoogte blijft van nieuwe filmrecensies en artikelen op de site. Ben je al wel
geregistreerd bezoeker, maar heb je nog niet ingelogd? Dan kun je dat hier alsnog doen:
