Alles is Liefde 0

Waardering:

0.0   (0)

Met deze film stond initiatiefnemers Job Gosschalk (casting) en Kim van Kooten (scenario) een Nederlandse versie voor ogen van Love Actually. Waar in deze Britse romantische komedie verschillende verhaaltjes over liefdesperikelen samensmelten tot een verlossende apotheose met Kerstmis, daar zou dat in Alles is Liefde rond het Sinterklaasfeest moeten plaatsvinden. Filmtechnisch is die opzet geslaagd: de film heeft een overtuigend acterende sterrencast en is bij vlagen zeer vermakelijk. Maar hoe zit het met de inhoud? In de publiciteit kregen immers vooral de beelden van het homohuwelijk de aandacht…

Volgens de metafysica van Thomas van Aquino is er geen speld tussen de uitspraak "Alles is liefde" te krijgen. Want alles wat werkelijk ís, is goed, waar en schoon. Het slechtere en mindere is niet substantieel, maar het ontbreken van het betere. Voor de moraal betekent dit dat niet elke relatie per definitie liefdevol is. In ieder geval bestaan er 'hogere vormen' dan in sommige subplots aan de orde komen. Een katholieke kijker die ideale vormen van liefde verwacht zal in enkele stellen teleurgesteld zijn. Eigenliefde, zwakte en ongelukkige ontwikkelingen worden niet altijd als problematisch gezien.

Alles is Liefde gaat echter niet over moraal, maar over emoties. Als je je ergernis daarover aan de kant kunt zetten, tref je een aansprekende en aangrijpende verwevenheid van levensechte mensen aan, die vechten om door hun crises en miscommunicaties heen te komen. Zij vormen een afspiegeling van, geen spiegel voor de maatschappij. Zeker voor Nederlandse begrippen gaat het er subtiel aan toe. Afgezien van het regelmatig heftige taalgebruik zien we hier in geen enkele verhaallijn seks, drugs of geweld langskomen. Daardoor zijn de lijnen beter in balans dan in Love Actually en ze komen ook beter bij elkaar, doordat de Sinterklaasacteur niet alleen verbroedert, maar zelf ook inzichten over de liefde verwerft.

Dus ondanks, of juist dankzij de - vanuit christelijk perspectief - onvolmaaktheden van de personages op relationeel vlak, is dit een kwalitatief hoge en boeiende portret-potpourri die je oefent niet te snel aan andermans goede bedoelingen te twijfelen.

Het is commercieel, het is cliché, maar oh, wat is het fijn om naar te kijken. Alles is liefde gaat de komende 10 jaar standaard op 5 december worden uitgezonden, dat kan niet anders. Een zeldzaam leuke romantische komedie van eigen bodem.We kijken naar zes liefdesverhalen door elkaar, twaalf hoofdrollen dus, die elk door BN-ers en bekende acteurs worden ingevuld (kijk maar naar het rijtje hiernaast voor wat namen). Schaamteloos commercieel, maar op een enkele knullig fragment van Wendy van Dijk na (een begrafenis met pepernoten en een mijter op de kist, daar was de komische toon onhandig), klopt het spel als een bus. Het is zeldzaam grappig en ontroerend, voor een Nederlandse film zeker. In die zes verhaallijnen zien we zes soorten liefdesproblemen: standsverschil in een ontluikende relatie, angst om te trouwen, een vrouw die bang is dat haar man vreemdgaat, een man die spijt heeft zelf vreemd te gaan, en een vader die er niet was voor zijn kind. Elk komen ze dieper en dieper in de put, tot alles in de tranen trekkende finale weer bij elkaar komt. Omhelzing na omhelzing. Dat wilden we inderdaad zien! Boodschap: het kan altijd goed komen, liefde kan alles overwinnen, er is zoiets als vergeving. Principiële overwegingen Tot zover een heerlijke, romantische wegzwijmelfilm, voor met name een vrouwelijk publiek (en voor mannen die hun vrouw een plezier willen doen). Voor het christelijke deel van het publiek zijn er een paar overwegingen. Er wordt, zeker in het begin, veel gevloekt en het taalgebruik is vulgair. Deze keuze begrijp ik o.a. vanuit commercieel oogpunt niet, omdat de makers zo zeker een paar procent kijkers mislopen. Principieel zal iedereen zijn eigen keuzes hierin moeten maken: in hoevere is de zeer oke-e boodschap van liefde genoeg om dat taalgebruik functioneel te maken? De andere kwestie dat een deel van de kijkers zal storen, is de levensstijl van de karakters. Er is een homo-huwelijk, er is een one-night stand, en zo meer. Veel christenen willen zo niet leven. Nu is dat op zich niet een argument op een boek of film niet te consumeren: een film over een moordenaar kijk je ook niet omdat je het eens bent met moorden. De gevoeligheid van christenen ligt er echter vooral in, dat ze denken te zullen genieten van iets wat ze zondig achten (zie ook het artikel hierover elders op de site). Ik persoonlijk denk dat het goed mogelijk is deze film te kijken terwijl u geniet van het onderliggende motief, liefde namelijk en vergeving. Maar ik kan me ook kijkers voorstellen die dat niet kunnen of willen; zij moeten het dan maar niet kijken, of zich beter wapenen en het dan kijken.