The Apostle 0

Waardering:

0.0   (0)

Een film waarvan de recensie niet op CV-Film mag ontbreken is The Apostle. Een groot acteur, Robert Duvall, schreef, regisseerde en speelde een verhaal over een born-again prediker in het zuiden van de States. Geïnspireerd door zijn jeugd schetst hij de sub-cultuur van charismatische christenen nu eens niet met spot of afkeuring. Maar met een frons en een glimlach.Robert Duvall oogste lof voor karakterrollen in The Godfather, Apocalypse Now en Tender Mercies (Oscar). Opgevoed door gelovige ouders liep hij al lang met een verhaal op zijn ziel over een predikant in de spanning tussen Gods glorie en menselijke zonde. De predikant die in de film Sonny wordt genoemd is een (letterlijk) begeesterde spreker en herder. In scènes zoals een bekering bij een auto-ongeluk zien we dat hij er niet voor terugschrikt de grenzen op te zoeken van wat wij toelaatbaar zouden achten. Maar duidelijk is dat hij gedreven wordt door de liefde van God op een manier die wij misschien op het eerste gezicht overdreven zouden vinden maar die zeker oprecht is en effect heeft.

De enige die niet meer door zijn dadendrang meegesleept wordt is zijn vrouw, die een verhouding krijgt met een ander. Sonny weet niet goed hoe hij hier mee om moet gaan, wordt heen en weer geslingerd tussen impulsieve woede en christelijke zelfbeheersing. Wanneer hij na een paar slokken zijn kinderen wil ophalen die met zijn rivaal naar het honkbalveld zijn gegaan, slaat hij hem in coma. Hij ontvlucht de staat en worstelt als Jacob, Job, Petrus, en wie al niet, met God en Zijn plan voor zijn leven. In een klein stadje vindt hij een leegstaand kerkje waar hij onder een andere naam binnen no time weer een bloeiende gemeente uit de grond stampt. Of, beter gezegd, God gebruikt hem daarvoor.

Het is prachtig hoe Duvall als schrijver, regisseur en acteur het bruisende karakter van de geloofsbeleving ter plaatse neerzet, zonder er verder iets aan toe of af te doen. Er is een indrukwekkende scène waarin Sonny een anti-kerkelijke ‘redneck’ tot bekering brengt en allesbehalve zelf de eer op eist. En in de kerkdiensten worden met een tedere glimlach gefilmd hoe jong en oud op hun (soms maffe) manier God groot maken. Maar er is ook het verlangen naar verlossing van zonden en een frons bij misstappen. Ik las ergens een recensie waarin gezegd werd dat Sonny jammer genoeg nooit spijt betuigd van zijn actie met de honkbalknuppel. Het lijkt mij echter duidelijk dat hij hiervan voldoende besef heeft. Hij praat het ook nergens goed. Eerder gaat hij er van uit dat ook deze streek van de duivel een kromme stok is waar God wel weer een rechte slag mee kan slaan. Welgemoed gaat hij dan ook aan het eind van de film met de politie mee en (laatste woorden in de kerk: “I’m going to jail and you’re going to heaven!”) en we zien hem in gedachten alweer het evangelie brengen aan gevangenen. “Ik kan m’n mond toch niet houden” is de laatste zin van de film...

Er zijn wat scènes waarvan je je kunt afvragen waarom ze nu in de film zaten, het tempo is niet hoog, en er wordt opvallend weinig muziek in de film gebruikt. Maar een film waarin de naam van God en Jezus nu eens niet ijdel gebruikt wordt heeft al genoeg weldadigs om hier aangeprezen te worden. ‘Praise God!’ Een kwaliteitsfilm met eerbied voor het geloof. ‘Can I hear an Amen?!’