Trust 0

Waardering:

4.0   (1)

Trust ga je niet voor je plezier kijken. Trust doet pijn van de eerste tot de laatste minuut. Trust wil je niet vermaken, maar een belangrijk probleem onder de neus wrijven.  

Anna is een kind van de nieuwe generatie. Ze groeit als het ware op straat op, maar dan wel de digitale snelweg. Mobieltje, laptop. Haar vader en moeder zijn een stel uitstekende ouders, vol inzet en inzicht, die zich hooguit zorgen maken over hun 17-jarige zoon die naar de universiteit gaat. Intussen kunnen ze er niets aan doen dat Anna zich aan hun blik onttrekt als ze online chat met bekenden en vreemden. Sterker nog, Anna deelt haar lotgevallen en emoties als 14-jarige liever met een knul die ze alleen van internet kent dan met haar familieleden of vrienden, hoe geweldig ook.  

Maar dan zegt deze knul die haar zo goed begrijpt dat hij haar iets moet vertellen. Hij is geen 14 maar 17. Oh sorry, geen 17 maar 25. En als ze een keer stiekem afspreken dan blijkt Charlie zelfs 35 of ouder. Rara, waar zou die op uit zijn?  

Als het kwaad halverwege de film is geschied, dan neemt regisseur David Schwimmer (zeg maar Ross van de tv-serie Friends) de kijker mee langs de rafels van het gescheurde borduurwerk van Anna’s leven. Haar pogingen om de illusie in stand te houden dat het allemaal echte liefde was. De pogingen van de FBI om Charlie of wie hij ook is op het spoor te komen. De ouders die in de mallemolen zitten van zelfverwijt, machteloosheid en verantwoordelijkheid voor gezin en werk. Het is geen verrassing dat deze film aan de aandacht van het grote publiek e de critici is ontsnapt. Het wordt de kijker allesbehalve gemakkelijk gemaakt. Niet eerder maakte Schwimmer zo’n ernstige film. We zitten de acteurs dicht op de huid, er is maar weinig opsmuk, en het is niet eind goed al goed.  

Zoals andere films mensenhandel, oorlogsprofiteurs, of drugsoorlogen in beeld brengen, zo brengt Trust het probleem van kindermisbruik via internet in kaart. Het is niet incidenteel, maar georganiseerd. Het bezorgt je tranen en kippenvel om hier mee geconfronteerd te worden, niet in het minst door het opmerkelijke spel van Liana Liberato als Anna. Schwimmer verdient een pluim dat hij dat het leed van Anna en de familie die in feite met haar verkracht is zonder vals sentiment in beeld brengt. En Clive Owen, die meestal zo’n beetje hetzelfde acteert, verdient een Oscar voor zijn spel als radeloze vader.