Alle Tijd 0

Waardering:

4.0   (1)

Hij kan het echt, Paul de Leeuw. Een serieuze filmrol spelen. Maarten is een veertiger, musicus, nogal op zichzelf maar überzorgzaam voor zijn veel jongere zusje Molly, die sinds de dood van hun ouders bij hem in huis woont. In de speelfilm Alle tijd krijgt zij te horen dat ze ongeneeslijk ziek is.    

Hij zit achter in de auto als ze na het slechtnieuwsgesprek uit het ziekenhuis komt; zij zit rechts voorin, een vriendin van hen beiden stuurt. Hij vecht tegen tranen en streelt dan met zijn hand over haar arm, heel even maar. Het is aangrijpend in zijn zorgzaamheid. En niet aanstellerig. Dat moment komt pas na ruim een uur. De film volgt broer en zus eerst, terwijl hun twee-eenheid wordt verbroken door de liefde. Molly gaat met Teun en wil eindelijk wel eens samenwonen, onder de vleugels van Maarten vandaan. Die krijgt acuut last van het legenestsyndroom; als hij de liefde van zijn leven ontmoet, blijft z’n zusje er wat hem betreft bij horen. Die liefde heet Arthur – Maarten is, hoe kan het ook anders bij een rol van Paul de Leeuw, homo. Het is bepaald niet meteen wederzijds. Ze ontmoeten elkaar op een terrasje, als Arthur ladderzat in elkaar zakt. Maarten neemt hem mee naar huis, niet eens om het een of ander maar uit de goedheid van zijn hart, en pas daar valt er een kwartje. Maar Arthur valt gewoon op vrouwen, laat hij weten. De verovering neemt Maarten behoorlijk in beslag, maar als zijn zus belt uit het ziekenhuis, racet hij er meteen naartoe, met vriendin Reina (die al wat ouder is en in de liefde voorgoed teleurgesteld lijkt). ‘In alles wat we doen, met alles wat we zijn, bij alles wat we willen, is liefde wat ons verbindt’, staat in de titels van het voorfilmpje. Alle tijd is een prettige film over mensen die echt om elkaar geven of daar heel erg naar op zoek zijn. Grote emoties worden in de manier van spelen klein gehouden, soms ook gerelativeerd. Maarten krijgt een paar keer stevig de wind van voren. Altijd dominant, terwijl hij tegelijk zichzelf buiten schot houdt. ‘Het gaat altijd over jou, maar het gaat nooit over jou’, in de woorden van Reina. ‘Je verstikt me, je stelt wel vragen maar bent nooit geïnteresseerd in het antwoord’, klaagt Arthur (in de stromende regen). In het begin van de film zit hij mokkend op een stoel, terwijl om hem heen Molly haar spullen uit z’n huis haalt. Maar als hij het liedje ‘If you leave me now’ hoort, kan hij ook wel weer om zichzelf glimlachen. Paul de Leeuw speelt echt een mooie, gelaagde rol. En dat de film deels om een homoverliefdheid gaat – voor sommigen is het misschien al reden genoeg om de film te mijden, maar iemand als Maarten zou bij je in de straat kunnen wonen, en Arthur straks ook als die uiteindelijk misschien toch bij hem intrekt. En waarom zou je dan niet eerst eens hun verlangen naar liefde serieus nemen, hen beter leren kennen? Daarna kun je je altijd nog afvragen wat je ervan vindt of ermee moet. Misschien wel niks.  

Niet kiezen

Ingewikkelder ligt het verhaal van Molly – ook een mooie rol, van Karina Smulders, kwetsbaar en toch krachtig – en haar relatie met Teun. Maarten vindt Teun helemaal niks (maar dat zou misschien gelden voor elke jongen die haar bij hem vandaan zou halen). Als Teun, die acteur is, intussen ook iets met een collegaatje van het theater doet, straft Molly hem door iets met de dierenarts van Maartens hondje te doen – en dan kan ze niet kiezen. Dat kon ze vroeger al niet; wanneer ze met haar ene speelgoed speelde, vond ze dat zielig voor het andere. Het eind van het liedje is dat ze een kind krijgt, ze weet niet helemaal zeker van wie, en als ze gaat sterven, is haar wens dat beide mannen, Teun en dierenarts Melvin, een soort vaderrol voor het kind op zich nemen. Op dat moment wordt de tekst van de titelsong voor de film wel erg toepasselijk. Zangeres Elske DeWall wil met het liedje uitdrukken dat ‘iedereen op zijn manier z’n best doet om al het mogelijke uit het leven te halen’. Maar haar liedje heet Chasing the impossible: op jacht naar het ónmogelijke. Alles uit het leven halen… Molly krijgt borstkanker. Het is bij haar direct terminaal; zij heeft ineens niet meer ‘alle tijd’. Zo jong nog, en net een kind gekregen. Dat klinkt niet als een leven waar zij alles uit heeft kunnen halen. Komt er daarna nog iets? De vraag wordt niet eens gesteld. Ook niks goedkoops over een engeltje op een wolk of zo. Molly probeert de losse eindjes van haar leven zo goed mogelijk aan elkaar te knopen. En dan is het afgelopen. Het lijkt of ze gelukkig kan sterven. De film wordt nergens zielig of sentimenteel, en toch is het een treurig einde.