True Grit 2

Waardering:

0.0   (0)

De Coen-broers gaan een stapje verder dan louter onheil. Een spannend verhaal over dure gerechtigheid, door de ogen van een veertienjarig meisje.Mattie Ross is veertien en zoekt wraak voor de moord op haar vader. Ze wil de rekening hoogstpersoonlijk vereffenen. Om dat te doen zoekt ze de juiste partner in crime: de eenogige ‘Rooster’ Cogburn (Jeff Bridges). Hij is de schrik van menig bandiet en trots op het hoge aantal slachtoffers dat hij maakt. In naam der wet, uiteraard. Natuurlijk neemt niemand het meisje serieus, maar dat verandert al snel. Mattie is namelijk niet zomaar een puber. Ze is vastberaden, eigenwijs en dient iedereen van repliek. En dus trekken Mattie en Cogburn er samen op uit om moordenaar Tom Chaney te vinden. Maar, waarschuwt Cogburn, ‘Gerechtigheid is niet goedkoop. Dat is alleen God’s genade.’ De twee krijgen al snel gezelschap van de pedante Texas Ranger LaBoeuf (Matt Damon) Chaney wordt namelijk ook in Texas gezocht.

Tot zover is het een ‘gewone’ Western. Of toch niet? De zoektocht naar de moordenaar is een lange, hilarische klucht vol heerlijke dialogen en bizarre discussies. Laat dat maar aan Joel en Ethan Coen over. Dankzij de broers is True Grit niet zomaar een remake van het origineel uit 1969 (met John Wayne in de hoofdrol). Nee, de Coens maken er hun eigen film van. In het grimmige, donkere verhaal ontstaat zelfs voorzichtig een band tussen de eigenwijze Mattie en de whisky drinkende Cogburn. Dit is niet zomaar een brutaal meisje, beseft iedereen die met Mattie te maken krijgt. Natuurlijk staat True Grit bol van pistolen, pruimtabak, alcohol en een hoop stoere taal. Maar het verhaal verrast: in True Grit is er zowaar een klein beetje ruimte voor hoop en een voorzichtig sprankje genegenheid.

Toch maken Joel en Ethan Coen het graag donker en oudtestamentisch. Deze keer openen ze met Spreuken 28:1: ‘De zondaar vlucht, ook al is er niemand die hem achtervolgt.’ Maar na de inktzwarte opening wordt de film langzaam een beetje warmer. Ze eindigen met een hoopvolle hymne: ‘Leaning on the Everlasting Arms’. Dat Mattie’s onverschrokkenheid (‘True Grit’) het resultaat is van haar degelijke presbyteriaanse opvoeding, werken de makers niet uit (het staat wel in het boek, gescheven door Charles Portis in 1968). Het hindert niet, dankzij het overtuigende spel van Hailee Steinfeld. Ze schittert als de vroeg volwassen Mattie Ross, haar allereerste filmrol. Naast haar overstijgt Jeff Bridges zijn eerdere karakters The Dude (The Big Lebowski) en Bad Blake (Crazy Heart) en is Matt Damon hilarisch als LaBoeuf.

Wie hoopte op een opvolger van No Country for Old Men, komt bedrogen uit. True Grit is een échte western. En bovendien met liefde gemaakt. De Coen-liefhebber heeft met True Grit een heerlijke filmavond, ook op het puntje van z’n bioscoopstoel. Wie er niet kapot van is, kan nog best eens met een glimlach uit de bioscoop komen.