¡Vivan las Antipodas! 0

Waardering:

4.0   (1)

Wat zou er gebeuren als je door de aarde heen kon vallen? Wat als je een tunnel naar de andere kant zou graven? Lopen de mensen daar op de kop? Zou het water dat zich in de aarde bevindt eruit lopen?

De documentaire Vivan las Antipodas begint met een citaat uit Alice in Wonderland. Een citaat dat een mondiale fascinatie typeert. Wat zou er op dit moment aan de ‘andere kant’ gebeuren? Terwijl wij gaan slapen, worden mensen aan de andere kant van de wereld wakker. Terwijl wij van de zomerse zonnestralen genieten, bibberen ze aan de andere kant van de kou. Maar ook: terwijl wij op maandagochtend massaal in de trein stappen of in de auto springen, is dat elders niet anders. Overal zijn mensen op precies datzelfde moment onderweg naar hun werk of al achter hun bureau geschoven.

Vivan las Antipodas. Leve de tegenvoeters. Tegenvoeters, het is een geografisch begrip van twee landspunt die zich precies tegenover elkaar aan weerszijden van de aardbol bevinden. In de bijna twee uur durende documentaire verbindt de Russische regisseur Victor Kossakovsky acht plaatsen met elkaar. Entre Rios, Argentinië waar twee tolwachters in een verlaten streek met woorden eigenlijk net zoveel zeggen als zonder woorden, wordt verbonden met het drukke, bedrijvige Shanghai. Het met lava bedekte Hawaïaanse Grote Eiland is de tegenvoeter van Kubu, Botswana waar de dorpswinkel de spil van de gemeenschap vormt. Miraflores, Spanje ligt recht tegenover Castle Point, Nieuw-Zeeland. En Patagonië, Chili is de antipode van het Baikalmeer in Rusland.

Letterlijk draait het beeld van het ene gebied naar het andere. Kossakovsky begint vaak klein en schetst zo minutieus de verschillende leefomgevingen. Beelden van een koe, een vlinder, een lavastroom die zich langzaam voort beweegt. Maar geleidelijk zoomt de documentairemaker uit. De camera zweeft en volgt de gang van een arend, neemt het immens weidse Russische landschap in ogenschouw, geeft de lichtstralen weer die door een houten schuurdak vallen, de van kleur veranderende luchten.

Hoe verleidelijk en populair is de gedachte dat de wereld om ons, om de mens, draait. Eigen geluk en zelfontplooiing als hoogste goed binnen de Westerse samenleving. De documentaire laat je echter weer even met andere ogen kijken. Woorden van Prediker lijken de kern te raken: ‘Generaties gaan, generaties komen, maar de aarde blijft altijd bestaan. De zon komt op, de zon gaat onder en altijd snelt ze naar de plaats waar ze weer op zal gaan.’ In Vivan las Antipodas gaat de natuur zijn gang wel. Mensen lijken een bijrol te spelen. Hun gesprekken – in hoeverre er al sprake is van gesprekken – bevatten nog geen tiende van de documentaire. Zien we ons nu echt als het centrum van het universum? Draait het echt allemaal om ons?