360 0

Waardering:

3.0   (2)

Hoe vaak klinkt het idee voor een film beter dan wat er uiteindelijk te zien is? Scenarioschrijver Peter Morgan kreeg het idee voor de film toen hij nadacht over de bankencrisis, de Arabische Lente, virusziekten en de euro. Alles in de wereld hangt met elkaar samen.

'Grenzen stellen bijna niks meer voor', aldus Morgan. 'Iemand die met een virus in New York op het vliegtuig stapt, kan 24 uur later iemand in Mongolië besmetten. Een koersval op de beurs in Tokyo leidt tot ontslagen in Stockholm. Mensen uit verschillende continenten spelen online poker. Ik wilde een film maken die daar iets van laat zien.' Hij koos niet voor een financiële thriller of iets over een virusuitbraak, maar voor de globalisering van liefde en relaties.

360 begint met geluid van een vrouw die hijgt. Van de spanning, zo blijkt. Na de openingstitels verschijnt ze voor de camera. Ze doet haar beha los. Mocht iemand dat opwindend vinden, dan weet hij in wat voor gezelschap hij zich bevindt: louche figuren in de Oost-Europese vrouwenhandel. Anna komt uit Slowakije en wordt gefotografeerd voor de etalage van een escortwebsite. De man die dat doet, ziet er precies zo uit als je dan verwacht: grijs haar in een staart, hebberige blik. En hij noemt haar ‘schatje’.

Een paar dagen later – als ze hem genoeg heeft geplezierd zodat hij haar voorrang geeft – heeft ze haar eerste klus: Wenen, hotel, zakenman. Ze komt er, hij zit aan de bar, maar wordt aan de praat gehouden door handelspartners. Zijn ‘afspraakje’ kan niet doorgaan, en hij – Michael Daly, de verhaallijn verschuift nu naar hem – is daar eigenlijk blij mee. Hij belt zijn vrouw en spreekt op haar voicemail in dat hij haar mist.

Dat ene keuzemoment krijgt wereldwijd gevolgen. Het verhaal verspringt steeds, naar een volgend personage, een ander continent: Michaels vrouw verbreekt haar affaire met een Braziliaanse fotograaf, diens vriendinnetje gaat boos bij hem weg, in het vliegtuig ontmoet ze een oudere Engelsman die al z'n halve leven zijn vermiste dochter zoekt, ze raken ingesneeuwd op het vliegveld in Denver, daar loopt een Amerikaanse zedendelinquent die net uit de gevangenis is vrijgelaten. Via zijlijnen komen een jonge, gelovige moslimtandarts in Parijs, zijn Russische assistente, haar man en diens baas er nog bij. 

De film eindigt met een autoritje over de ringweg van Wenen, en in de laatste scene verschijnt weer een jonge Oost-Europese vrouw voor de camera. De cirkel is rond - 360 graden.

De film doet erg denken aan Hereafter, regie Clint Eastwood, ook een scenario van Morgan. Dezelfde opzet vanuit heel verschillende levensverhalen, her en der op de wereld, die dan met elkaar verknoopt raken. Ook nu boeit de film boeit vooral het eerste uur. Er is geen hoofdpersoon; de bijrol uit de ene verhaallijn wordt hoofdpersoon in de volgende. Dat is levensecht. Mensen hebben hun eigen verhaal.

Maar 360 krijgt dan last van hetzelfde euvel als Hereafter: het wordt geforceerd om die verhaallijnen bij elkaar te brengen, en de film bezwijkt een beetje onder het gewicht van z’n thematiek. Er zijn wel momenten dat het drama z’n beloften waarmaakt. Bijvoorbeeld als Anna beschermend over haar jongere zusje zegt: ‘Zij mag dit werk nooit gaan doen!’ Als de oudere man die al zo lang zijn dochter mist, ineens bezorgd is voor het meisje dat hij in het vliegtuig ontmoet – laat zo’n rol maar aan Anthony Hopkins over. En als dat meisje dan die veroordeelde verkrachter tegen het lijf loopt - hij is voor het eerst weer onder de mensen, hij ziet weer vrouwen en kinderen. Kan hij zichzelf beheersen? Dat is heel spannend.

Maar zoals Anna’s zusje bij een wildvreemde man in de auto stapt, en een ander leven lijkt te beginnen? En hoe de Braziliaanse Laura zich opdringt aan die man op het vliegveld? Wat moet je uiteindelijk met deze film? Het is mooi om mensen te zien die oprecht naar liefde zoeken, die dat ook zorgvuldig willen doen – en soms lukt het. Michael en zijn vrouw, die weer gelukkig met elkaar zijn, dat is mooi. Maar Anna valt in handen van verkeerde mannen; haar leven gaat kapot.

Dat past helemaal niet bij de vaag-hoopvolle toon van de film: dat we allemaal met elkaar samenhangen. Een keuze die iemand maakt, kan gevolgen hebben tot in een heel andere werelddeel, ja. Maar dat geldt dichtbij ook al, dat is reëler en soms al ingewikkeld genoeg.