War Horse 0

Waardering:

4.0   (1)

Een arme pachtboer in Zuid-Engeland koopt op de markt, voor veel te veel geld, een prachtig jong renpaard. Zijn vrouw boos, de landheer cynisch, maar zoon Albert is gek van het dier. Hij temt het en leert hem zelfs ploegen. Als het oorlog wordt, doet pa Joey toch van de hand. Het leger geeft er dertig stuivers voor; dat geld is erg welkom. Het is voor Albert een hartverscheurend moment. Het liefst zou hij meteen ook dienst nemen, maar hij is nog te jong. Een paar jaar later doet hij dat alsnog. Zien ze elkaar ooit terug?

De Eerste Wereldoorlog gezien door de ogen van een paard - niet voor het eerst zou je Steven Spielberg kunnen verwijten dat hij een sentimentele film aflevert. De Eerste Wereldoorlog kostte 16,5 miljoen mensen het leven en dan ga je het hebben over een páárd. Maar dan laat je het cynisme winnen. Een happy end, als je tenminste de narigheid niet wegwuift en niet opleukt met misplaatste heroïek, is niet per se goedkoop. Spielberg laat de gruwelen van de ‘Grote Oorlog’ wel degelijk zien. Dat naïeve optimisme waarmee Engelse jongens naar het front vertrekken. En dan de loopgraven, de granaatinslagen, de zinloze aanvalsacties, overal doden en gewonden, de ratten, het mosterdgas, angstige jongens die de kogel krijgen, het gehavende landschap – Spielberg geeft er als filmmaker zijn volle aandacht aan.

Maar hij is er de man niet naar om het daarbij te laten. Tal van zijn eerdere films laten het zien: het hoort voor hem bij de menselijke conditie dat we elkaar de vreselijkste dingen kunnen aandoen, soms krachten losmaken waar we vervolgens niet meer tegenop kunnen. Maar er hoort óók bij dat er hoop moet zijn, dat mensen soms ongelofelijk veel voor elkaar overhebben, dat vijanden elkaar soms ineens begrijpen, dat onschuld en vergeving en heelheid toekomst hebben. Zonder die hoop, en zonder verhalen daarover, is het in deze wereld niet uit te houden. Het is uiteindelijk het verlangen waaraan ook de Bijbel in Openbaring 21 en 22 tegemoetkomt.

En dus maakt het indruk om ruim twee uur lang met Joey mee te leven, en met Albert en de militairen, met het meisje op de Franse boerderij en haar opa – tot en met de laatste scène, in een onnatuurlijk oranje-donkere gloed. En dus horen de lichte momenten van de film er ook bij: grappige bijrollen voor een gans, een muurtje in het weiland en een stel prikkeldraadscharen.