Het International Film Festival Rotterdam is in volle gang. Van 25 januari t/m zo 5 februari is Rotterdam 'the place to be' voor filmminnend Nederland. Redacteuren van Blikoponeindig zijn ook aanwezig en doen op deze plek geregeld verslag.

Deel 1 Donderdag & vrijdag:  Wat er is, was er reeds lang

In zekere zin verloopt een festival altijd min of meer htzelfde. Je komt aan, regelt de administratie zodat je de zaal tenminste in komt, brengt de spullen naar het hotel (altijd weer een opluchting als de internetverbinding werkt - met de online reserveringen van dit jaar een soort eerste festivallevensbehoefte) en hop, het Grote Filmkijken kan beginnen. Bij het hotel word ik begroet of ik een oude kennis ben en ook Pathé en De Doelen zien er als vanouds uit. Been there, done that, bought the T-shirt (bijna elk jaar, om eerlijk te zijn).

Soms vraag je je af of ook de films niet meer van hetzelfde zijn. Hoeveel nieuwe dingen zijn er nog te zien na zoveel jaren filmkijken? Als de kop er eenmaal af is, blijkt dat mee te vallen. De thema's zijn vaak universeel en meer te zien geweest, maar een goede filmmaker weet daar een eigen unieke draai aan te geven.

Films vormen nu eenmaal een venster op de wereld (een hoogst noodzakelijk venster, als je het mij vraagt) en nooit ben ik me van die stelling meer bewust dan op het Filmfestival Rotterdam. Het is mijn vaste overtuiging dat ik, door alle films die ik in de loop der jaren in Rotterdam zag, meer van de wereld heb geleerd dan ik anders ooit zou kunnen.

Klinkt hoogdravend, dat weet ik; maar ik ben hier nu twee dagen en ik heb me al verdiept in de wondere wereld van de varkensteelt in Rusland - mijn hemel, wat kunnen die beesten krijsen - (The Hunter), het moeizame leven van tieners in Italië, Spanje en Rotterdam (L'Estate die Giacorno, Iceberg, Lena), de dagelijkse gang van zaken in een spookdorp ergens in het binnenland van Brazilië (HISTÓRIAS que só existem quando lembradas, "Verhalen die alleen bestaan als ze worden herinnerd") en de mythologische achtergronden van de visserij in Kenia (Wavumba).

"Wat er is, was er al lang; wat zal komen, is er altijd al geweest". Die woorden schieten te binnen als het jaarlijkse ritme van filmkijken-in-het-groot wordt opgepakt. Het lijkt wel het motto van het wonderschone Histórias van Julia Murat (later dit jaar uitgebracht door Eye). De tijd lijkt al zo'n 35 jaar te hebben stilgestaan in een Braziliaans dorp. Elke ochtend voeren de plaatselijke winkelier en zijn even bejaarde buurvrouw-annex-broodleverancier een hilarisch toneelstukje op over hoe de broodjes nu werkelijk in de schappen horen te liggen. Na hun gebruikelijke gekissebis drinken ze koffie en beklimmen ze de heuvel naar de ochtendmis. Het middagmaal wordt onder toeziend oog van de plaatselijke priester genuttigd en de volgende dag begint de hele riedel weer opnieuw. Tot een jonge fotografe haar intrede doet en op haar eigen onschuldige doch charmante wijze de hele boel opschudt. Een soort Babettes Feast, maar dan anders, en heel, heel mooi in beeld gebracht.

Een andere uitschieter tot nu toe was het heftige Lena (Christophe van Rompaey, bij sommige filmliefhebbers bekend van Aanrijding in Moscou). Dit tamelijk troosteloze coming-of-age drama geeft het begrip 'dysfunctioneel gezin' een nieuwe lading. Misschien een wat topzwaar scenario, maar weergaloos gespeeld, met name door debutante Emma Levie en Jeroen Willems als slappe zak van een vader. Een film die indruk maakt (wellicht wat te expliciet voor sommigen) en die veel stof tot nadenken biedt over uiteenlopende thema's als opvoeding, obesitas, het seksleven van tieners (en bijbehorend zelfbeeld) en alleenstaande ouders.

De komende dagen staan er nog zo'n 10 tot 15 films op het programma, wat betekent dat er waarschijnlijk geen tijd over is voor de home movie workshops van Michel Gondry (een soort Be Kind Rewind - Live in het Digitale Tijdperk: hoe cool is dat) of andere activiteiten. Jammer, maar zo gaat dat. Alles heeft zijn tijd…

Deel dit bericht via: