Paul Schrader is in de filmwereld vooral bekend geworden door zijn scripts voor twee films van Martin Scorsese, Taxi Driver (1976) en Raging Bull (1980). Hij schreef er nog twee voor Scorsese, Bringing Out the Dead (1999) en The Last Temptation of Christ (1988). Alle vier werden geroemd en verguisd om hun grensverleggende vormgeving in beeld en verhaal, en hun realistische portretten van de uitwerking die het kwaad kan hebben in het leven van gewone mensen. Dat vakmanschap en kunstzinnigheid dicht bij elkaar liggen – ook in film – en zijn verweven met de manier waarop we in het leven staan, illustreren ook Paul Schraders minder bekende films.

Het boek Blue Like Jazz van Donald Miller was een geschenk voor christenen die zich van de kerk vervreemd voelden. De verfilming, pakweg een decennium later, bedient een nieuwe generatie die ook niet vertrouwt dat de kerk Gods werk doet.

Films kijken is films gebruiken, was al eerder op Blikoponeindig te lezen. Films kijken voor ontspanning, voor filmkritiek en filmadvies, voor geloofsoverdracht, en voor onderwijsdoeleinden zijn voorbeelden. Nu voegt Marieke Nijmanting daar aan toe: voor de therapeutische praktijk. En waarom ook niet?

Het leuke van het Filmfestival Rotterdam is dat er veel “kleine” films uit alle windstreken draaien. Op mijn laatste festivaldag vloog ik van Nederland naar Noord-Korea, toen terug naar België, om de dag af te sluiten in het Chili van Pinochet. En dat allemaal vanuit vrijwel dezelfde bioscoopstoel.